Viscera/// 2: As Zeitgeist Becomes Profusion of the I

For lack of any other convenient tag, Italians Viscera are often placed on a post-metal category, yet their sound incorporates far more styles and moods than the standard Neurosis/Isis hybrid.
Indeed, the band's second album "2: As Zeitgeist Becomes Profusion of the I" displays a wide array of influences raging from shoegazing to black-metal, all cleverly merged together into something singular and unified, without ever sounding disjointed or forced.
Just try to imagine Jesu's Justin Broadrick playing with someone like Deathspell Omega and you're half-way close to figuring them out. Subtle melodious and hypnotic passages are interspersed with abrupt and harsher moments complemented with a pleasant dichotomy between soft and lulling vocal harmonies and gnashing screams. A song like "Hands in Gold" better reflects their drive to balance the song-writing between harsh and soft moments, beauty and angst gentle. It begins with a gentle, mellow and hypnotic guitar chords before transforming into a transforming into a fraught and frenetic black-metal outburst.
Although "2: As Zeitgeist Becomes Profusion of the I" is not a wholly spectacular or groundbreaking record, it's nonetheless a pleasant and interesting journey through their own world, and form my opinion it's very much worth joining them.
7,5/10
Review by: Luca Niero
Published in SCRATCHtheSurface Webzine - 2011

Vroeger was alles beter. Of het was toch makkelijker, zeker voor de metalmuzikant. Lang haar en een leren jekker volstond. Een paar gelijkgezinden vinden, veel luisteren naar Sabbath en Priest en je was vertrokken. Zingen over magiërs en hete wijven. Of, als het moest shockeren, wat erin steken over scatologie. Desnoods citeren uit de Winkler Prins Medische Encyclopedie.
Metal, dat was jarenlang het domein van de outcasts, het krapuul, de échte DIY-spirit. Punk was immers snel geannexeerd door de Politiek Correcte Liga, door de kunstenaars, de intellectuelen en de academici die het konden inschakelen in een discours dat via literair experiment en politieke rebellie vorm kreeg. Punk was altijd al cool. Metal bleef intussen sudderen in z'n lichaamsvochten en mis begrepen en asociale, om-zich-heen-schoppende agressie. Metal was puur en evil. Zeker achterwaarts. Helaas kwam ook daar een einde aan.
De mannen met het diploma kregen plots een voet tussen de deur. De jongens met het korte haar, die stelen en zuipen enkel kenden van horen zeggen en effectief wisten wat dat dure Latijn betekende. Metal was plots minder fout. De tikfouten verdwenen uit de liner notes, de teksten kwamen rechtstreeks uit cursussen filosofie en sociologie, hoezen werden kunstwerkjes en typografie verschoof van ronduit mottig naar gestileerd en creatief. Titels gingen een loopje nemen met grammatica en logica. Gingen verwarren. Metal werd cerebraal, beredeneerd, losgerukt van het simpele onderbuikgevoel. Soms werd zelfs 'jazz' erbij gesleept.
Allemaal niet zo'n ramp, maar het zorgt ervoor dat we dat hedendaagse kabaal allemaal wat inwisselbaar vinden, zo ontdaan van die vieze randjes. Hedendaagse metalheads hebben meer dan ooit de technische skills en de juiste tattoos, zeker als ze zich ophouden in die postmetalmilieus waar alleman een diploma te veel lijkt te hebben en iets lijkt te doen met grafisch design, dus het was met een forse dosis argwaan dat we 2: As Zeitgeist Becomes Profusion Of The I (ai) van het Italiaanse Viscera/// (ouch) in de cd-lade stopten. Niet weer zo'n zootje hoogopgeleide kabaalmakers die vies zijn van een simpele riff zeker?
Wel ja. En toch niet helemaal. Het is er allemaal: het stijlvolle design (écht indrukwekkend), de vaag poëtisch aandoende teksten die flirten met gewichtige thema's en een eclectische stijl die de werelden van de postmetal en de mathcore probeert te verzoenen met die van de melodieuze rock-'n-roll en experiment. Op die manier krijg je bijzonder sterk uitgewerkte, perfect in elkaar gestoken songs die hier en daar strooien met vage verwijzingen naar hardrock (na een paar seconden denk je meteen al aan Thin Lizzy – bonuspunten!), de trukendoos van de postmetal én -rock bovenhalen en nu en dan aanleunen bij 90s rock en dronemetal.
Deze vier songs, samen goed voor een dikke veertig minuten, getuigen alleszins van bagage. De vier van Viscera/// hebben tijd en werk in deze plaat gestoken: de puzzelstukken worden naadloos aan elkaar gelijmd, er wordt naar hartenlust gespeeld met gitaargeluiden en -effecten en groepstextuur, een zacht/luid-dynamiek en een hele variëteit aan zangstijlen, van (soms ietwat foute) melodieuze zang die soms verrassend sterk naar de lijzige, met effecten behandelde Linkin Park/Incubus-stijl gaat, en op andere momenten meer aansluiting zoekt bij het briesende hardcoreverleden. Op z'n meest hectisch neigt het bij Viscera//// soms naar de richting van Coalesce, Knut en co.
Die stilistische schizofrenie, die het best lijkt te werken in het tweeluik "Hands In Gold"/"Um Ad-Dunia", wordt hier op capabele manier in evenwicht gehouden, al is het dan met de bedenking dat minder gewillige luisteraars vermoedelijk gaan afhaken. Voor de hardcorefanaten zijn de lange instrumentale rustpunten en de radiorijpe brokken vast niet heftig genoeg, terwijl de occasionale brute uitspatting voor de gemiddelde postmetalliefhebber dan weer te hardcore zal zijn. Je kan je bovendien niet van de indruk ontdoen dat de band zichzelf op sommige momenten een beetje voorbij lijkt te snellen en de songs best iets korter gehouden had.
Kortom: 2: As Zeitgeist Becomes Profusion Of The I biedt een geslaagde wisselwerking tussen de uiteenlopende invloeden en is overduidelijk het product van muzikanten die hun stiel ernstig nemen, maar daar wringt het net ook een beetje. Het album voelt net wat té beredeneerd en door zichzelf opgeslorpt aan, mist daardoor een beetje ziel en als je aan het einde van de rit geraakt, dan zal vooral ook het formele aspect bijgebleven zijn. Het past allemaal erg goed in elkaar, maar of het ook iets gaat kunnen overbrengen is nog een andere zaak.
Review by: Guy Peters
Published in Goddeau - 2011

Nuovo disco da parte dei Viscera/// che si divide in 4 tracce per una quarantina di minuti di musica (10 minuti a canzone di media quindi).La prima canzone parte con un riff abbastanza doom per poi svilupparsi con l'entrata della voce pulita e con un finale strumentale. La seconda traccia presenta un incipit di derivazione tooliana, sempre con l'innesto della voce pulita, a volte sembra veramente di ascoltare la band americana considerando anche l'impostazione vocale del cantante.Poi il tutto sembra interrompersi per poi ripartire con una sfuriata grind di rara potenza che ci ricorda il passato della band e il loro background musicale, violenza che piano piano svanisce in un finale intenso (pensiamo a Panopticon degli Isis vagamente). La seconda parte del full è molto più estrema, predominano lo scream e la batteria si rende aggressiva grazie agli attacchi di doppia cassa e di blastbeat con l'aggiunta di parti ambient/drone, rappresentando la quiete dopo la tempesta.
Nel terzo brano è d'obbligo menzionare il finale con lo scream acido e potente e la conclusione con un sample tratta dall'intro di un film che ne aumenta l'atmosfera apocalittica e nera. L'ultimo brano, nei suoi 14 minuti, mostra praticamente tutte le potenzialità della band con il finale che rifà ancora all'ambient/drone giusto per chiudere questo viaggio infernale. Disco che rappresenta un vero gioiello dell'avanguardia musicale.
8/10
Review by: Matteo "Marciottide"
Published in MOA webzine - 2010

Lese ich irgendwas von Italienischen Bands ,denke ich zu aller erst einmal sofort in Richtung Power/Heavy Metal .Aber das Quartett ,welches hier in fast schon 4 überlangen Stücken seine musikalischen Vorlieben zur Schau stellt ,hat nur ganz gering was mit diesen Sparten zu tun .Am erstaunlichsten bei denen ist jedoch die Tatsache ,das man wohl zu Grünungszeiten noch ganz und gar dem Grindcore verfallen war ,wovon auf dem vorliegenden Teil aber nicht mehr wirklich all zu viel zu hören ist .Denn musikalisch hat man sein Spektrum doch enorm erweitert und zeigt sich mit den neuen Stücken erstaunlich vielschichtig und eher sehr ruhig ,fast schon dahin schleichend .So leicht in Richtung epischem Ambiente ausgerichtet ,wird hier besonders auf ein recht hohes Maß an Progressivität gesetzt ,welches insbesondere durch ne verdammt starke und abwechslungsreiche Arbeit an den Gitarren unterstrichen wird .Da fast jeder einzelne Song gut 10 min .läuft ,bleibt hierbei natürlich mehr als genügend Platz ,sich sogar recht experimentell wirkend , in Szene setzten zu können .Teilweise erinnert einem hierbei der Songaufbau an die 70'ziger Psychedelic Schiene ,wobei hier dann natürlich besonderes Augenmerk auf die teils enormen akustischen Passagen gelegt wird .Durchzogen vom recht variablen Gesang - teils wütender Kreischgesang, teils ruhiger Klargesang bis hin zu fast schon Sprechgesang - verbreiten die hier eine Stimmung ,die dich doch schon irgendwie recht fest hält .Sicherlich ist es nicht unbedingt wirklich immer sehr einfach ,dem ganzen Geschehen seine volle Aufmerksamkeit zu schenken ,da doch die ganzen Songstrukturen fast schon zu vielschichtig erscheinen und man manches mal so das Problem hat ,das alles mit einmal zu verarbeiten .Aber dafür gibt es ja die Repeat Taste , um sich dem Geschehen aufs neue widmen zu können .Eins steht jedenfalls fest ,das hier ist nicht unbedingt das ,was man als leichte musikalische Kost hinstellen kann .Dafür braucht man schon etwas Zeit ,um sich wirklich reinzuhören .Für Jungmetaller sicherlich kaum geeignet ,aber die "ollen" Säcke unter uns könnten daran durchaus Gefallen finden.
Review by: LEO
Published in Fatal Underground - 2010

It's been three long years since Viscera/// dropped its devastatingly heavy, but still wildly experimental, debut full-length album "Cyclops". In that time the band has gone through an amazing amount of progression, refining the atmosphere of the first album and tempering it into something less directly brutal, but still just as interesting to listen to. "2: As Zeitgeist Becomes Profusion of the I" is an evolutionary step forward for the band, and a fitting successor to the groups' earlier material.
Whereas "Cyclops" was a wave of violent sound that crashed against the audience as often, and with as much force, as possible, the new album is distinctly more restrained. The sound is incredibly crisp and clear in comparison to the heavy fuzz heard before. Each instrument has a significant role to play, including the booming bass lines, and none of it gets lost in the wall of sound. None of that should give the impression that the latest Viscera/// offering isn't an all around heavy album, however.
The album draws its influences from all across the board, and the sounds are meshed together exceedingly well. It's not death metal or black metal or grindcore, but there's no question those genres are a massive part of the song structures. It’s not hardcore or metalcore or rock, but those styles also have a big impact on how the album was crafted. Colossal song lengths and repeating guitar segments gives the disc a bit of a stoner doom or sludge feel, but all the sounds are generally more melodic and experimental than those styles would allow for.
Long portions of the album pass by without any vocal work at all, but none of the songs really qualify for the "ambient" sub-genre, as there's too much going on in each track. What vocals are present are split between clean singing, which takes a much bigger focus than on "Cylcops," and a dirty rasping scream. The spacey themes heard from the band before are still present, and the deliberate and methodical approach to each song also remains. What's refreshing about the disc is that the songs aren't ever tedious, even when they are hitting the 14 minute mark.
"2: As Zeitgeist Becomes Profusion of the I" takes long journeys of sound, meandering between black metal motifs and experimental rock outings and several other styles. Viscera/// has gone for a much less actively abrasive approach this time around, however. Those looking for their acid trips to be disturbingly heavy may be disappointed, but honestly it's just another way to reach the same goal. Experimental metal fans should make a point of checking out this release, so long as they don't mind a less brutal album overall.
Highs: Massively long songs that aren't a chore to listen to, great progression from the last album, random outings into black metal and experimental rock
Lows: The extended feedback-laden endings to two of the songs are annoying and unnecessary
Bottom line: Less crushingly brutal than the last album, but still an overall heavy journey into long experimental songs.
Review by: xFiruath
Published in Metal Underground - 2010

Die Italiener VISCERA/// haben mal klein und laut mit Grindcore angefangen, mittlerweile sind nicht nur sie als Menschen gewachsen, sondern auch ihr musikalisches Spektrum hat sich stark erweitert. Die brutale Vergangenheit hört man höchstens noch mit ganz gespitzten Ohren heraus, denn anno 2010 beackern sie ein Feld, welches man in einem Anflug von Ideenlosigkeit schnell dem 'Post-Metal' zuordnen könnte.
öffnet man die Box, die mit diesem viel- und nichtssagenden Begriff betitelt ist, erklingen bei VISCERA/// Klänge aus dem Bereich des Sludge, Doom, Drone, Hardcore bis hin zu ganz versöhnlichen, teils akustischen Passagen, in denen man quasi nach Knacken der harten Schale zum weichen, intimen Kern der Band vordringt. In den vier episch lang angelegten Stücken geht es deshalb auch vornehmlich um Stimmungen und Kontraste, Musik als eine Art Spiegel für die Seele und den Geist des Individuums wie auch seines Umfelds.
Als Hörer muss man dafür schon einigermaßen Hartwurst-erprobt sein. Wer sich mit Bands wie MoRkObOt, The Drop Machine, Tombstone Highway, Mount Piezein Circle und Self Human Combustion auskennt, in denen die Italiener beteiligt sind; wer auf metallische Lavaströme, ausladende Songstrukturen und anspruchsvolle Schwere steht, sollte hier mal ein Ohr riskieren. Das Album hat definitiv sehr gute Momente anzubieten, demgegenüber stehen allerdings auch einige Längen, in denen die Band einen etwas ziellosen Eindruck macht. Als Anspieltipp eignet sich "Hands In Gold".
Review by: Beta
Published in metal.de - 2010

Lauscht man den Klängen des neuen Viscera/// Albums "2: As Zeitgeist Becomes Profusion of the I", so kommt man zunächst nicht auf die Idee, dass die Wurzeln der Italiener im Grindcore liegen könnten. Zu vielschichtig und experimentell tönen die Kompositionen des Quartetts mit den drei Streifen, das über die Jahre Einflüsse aus Post-Metal, Ambient und Doom in seinen Sound hat einfließen lassen.
Bei aller Progressivität wird die Vergangenheit jedoch keinesfalls verleugnet, vielmehr wird ihr durch vereinzelt eingestreute heftigere Parts Tribut gezollt. Der Gesang wird gleichermaßen dosiert und variabel eingesetzt, was sich in ausufernden Instrumentalpassagen auf der einen und dem Wechsel zwischen wütendem Kreisch- und melodisch-zurückhaltendem Klargesang auf der anderen Seite äußert. Bemerkenswert zudem, dass die vier Songs trotz ihrer überlänge nicht etwa sperrig wirken, sondern ganz im Gegenteil, mit einer unerwarteten Eingängigkeit zu glänzen vermögen.
Published in The Postrock - 2010

Un disco monolitico: questa è la prima impressione che si avverte ascoltando l'ultimo lavoro dei Viscera///, che uscirà ad ottobre versione CD per ConSouling Sounds e il mese successivo in vinile per la nostra Frohike. Sin dal titolo: "As Zeitgeist Becomes Profusion of the I" e dalla cover emana un senso di assoluto, che si concretizza poi nella maestosità granitica della musica contenuta nelle quattro tracce dell'album, della durata media di 11 minuti cadauna. Si, perché i Nostri hanno deciso di abbandonare quasi totalmente il sentiero del grind-core, verso i lidi più maturi dello sludge/post-metal (quello dei Neurosis periodo post "cattivo" di "Through Silver in Blood"), concentrando i vari stimoli in quattro lunghi brani dilatati e reimpastati miscelando elementi hardcore, sludge, ambient. La differenza rispetto all'esordio, di tre anni addietro, più orientato verso le aggressioni grind, è notevole; nonostante ciò, stupisce come la band abbia saputo districarsi tra i generi del "rock" più violento e la sensibilità drammatica di lunghe suite ambientali, ottenendo un prodotto compatto, originale e certamente di grande spessore (con parecchi punti di contatto coi conterranei Last Minute to Jaffna).
L'apertura, "Ballad of Barry L.", è affidata ad un riff chitarristico muscolare, ripetuto, poi, in maniera cangiante per l'intero brano e sostenuto dal ritmo cadenzato di basso e batteria, in pieno stile Isis, con tanto di voce riverberata nel mezzo. Il secondo pezzo "Hands in Gold" riparte sui binari del precedente per poi puntare sullo sludge metal più energico: le ritmiche si fanno più sostenute, le chitarre più vivaci, fino ad esplodere, nella parte centrale, nel grind-core più efferato: cassa e rullante salgono ancora di colpi e la voce passa da un cantato malinconico ad un furioso scream; la parte finale della traccia si stempera, quindi, nelle atmosfere fluttuanti e dilatate del post-metal versione ambient. Nella seconda parte dell'album troviamo certamente le due tracce più sperimentali: "Um ad-Dunia" e "They Feel Like Co2". Qui l'ossatura dei brani dei brani sembra costituita dalle reminescenze del progressive metal dei Mastodon: tempi sghembi e mutevoli, repentine accelerazioni, che vengono controbilanciate, però, dalle pesanti distorsioni, che riportano i brani in terreni più fangosi se non addirittura noiseggianti. Il tutto è condito dalla presenza costante di un cantato stridulo, luciferino che concorre a rendere meno banale e più godibile l'insieme, allontanando lo spettro del "già sentito". Denso e stratificato, ricco di molti tratti di novità, questo nuovo lavoro dei lombardi Viscera/// sarà certamente apprezzato dagli amanti della musica "pesante", ma al contempo potrà offrire spunti interessanti anche all'ascoltatore di post-rock più generico.
Published in Acidi Viola - 2010

Voor Digg*ers die houden van: grindcore en grunge.
In een relatief korte tijdspanne van tien jaar kan ontzettend veel veranderen. Een terroristische aanslag heeft op globaal vlak gezorgd voor een grondige verstoring van de internationale relaties en een vergrote angst jegens het vreemde. Maar ook op een ander terrein hebben de vele sociale platformen op het internet onze wijze van communiceren grondig dooreengeschud. Tien jaar lijkt een eeuwigheid in een mensenleven.
In de muziek vergaat het niet anders. Hoewel er nog schlagerzangers zijn die jaarlijks hetzelfde trucje herhalen (en ze hoeven niet opgesomd te worden), is er bij de meeste artiesten toch een sterke evolutie te ontwaren. De Italiaanse groep Viscera/// zag in 2000 het levenslicht als een grindcore-collectief, maar ontwikkelde zich stapsgewijs in de richting van experiment. Tien jaar na datum resulteert dat niet enkel in fanatiek geschreeuw en slap beats maar ook in een gerijpte sound en een fantastische sfeeropbouw.
Alleen al de titel van het album is om duimen en vingers bij af te likken: '2 - As Zeitgeist Becomes Profusion of the I' is niet enkel een verrukking voor logopedisten, maar bevat in slechts een aantal woorden al voldoende stof om een verhaal mee te construeren. De titel bevat een kritiek op de toegenomen individualisering in de samenleving, een beweging die zich ook in de 'volksgeest' heeft genesteld. Ondergetekende heeft altijd al een zwak gehad voor wijsbegeerte en metafysica: er bestaan wel degelijk nog groepen die niet enkel brullen over bitches, pimped rides en een overdosis bling bling. "Here comes the weakest of men / He'll lie in the cleanest of lands / Smiling, buried under tons of reckoning" in 'Hands of Gold' is maar één voorbeeld van een nummer dat thema's zoals hebzucht, vergankelijkheid en dood behandelt. De luisteraar kan in het fraaie artwork ook alle teksten terugvinden, waardoor er niet al te lang gepuzzeld hoeft te worden over de boodschap van de Italiaanse groep.
Wie dacht dat religie geen betekenisvolle rol meer heeft in deze seculiere tijden vol verderf en blasfemie, zit in dit geval ook goed mis. De laatste strofe van 'Ballad of Barry L.' bevat een bewijs dat het bestaan van God verklaart ("Id quo maius cogitari nequit" - Datgene, groter dan hetwelk niets gedacht kan worden) en is ontleend aan de Italiaanse geestelijke en filosoof Anselmus van Canterbury. Viscera/// zet enkele wijsgerige en maatschappijkritische gedachten sterk in de verf, hoewel het moeilijk is om die in het licht van het geheel te interpreteren.
'2 - As Zeitgeist Becomes Profusion of the I' is echter meer dan een eigentijds traktaat over maatschappelijke wantoestanden. Op muzikaal vlak is er een verrassende toenadering tussen verschillende stromingen. Het dreunende in de baslijn en de snelle percussie wordt afgewisseld met een grungy zanglijn en een angstaanjagende sfeer. Viscera/// zorgt voor een grote variatie in zijn nummers waardoor men de hele rit makkelijk blijft uitzitten. 'Ballad of Barry L.' voelt door de asgrauwe sfeer en de aparte gitaargeluiden aan als een rauwere versie van Led Zeppelins 'No Quarter'.
De allesomvattende melancholie in de nummers (let op de stijl en inhoud van de zang) en de melodische riffs op gitaar in 'Hands in Gold' zijn gedrenkt in de wereld van de grunge. Wat daarop volgt is een krachtig signaal vanuit de onderbuik: grindcore vermengt zich naadloos met die gitzwarte melancholie. Met enige finesse wordt er tussen verschillende melodieën geswitcht en wordt de luisteraar overrompeld door een broeierige ritmische sectie. Viscera/// beëindigt de eerste twee nummers op bevlogen wijze en dat laat een grootse indruk na.
Wat het tweede deel van het album betreft, kiest Viscera/// voor een gelijklopende aanpak. De loodzware natuur van de groep komt hier wel sterker naar voren, maar het geheel blijft aangenaam en verfrissend om te beluisteren. De Italiaanse groep gunt de luisteraar geen rustpauze eenmaal de muziek op dreef komt. Bij 'Um Ad-Dunia' wordt het vloeiend gewisseld tussen tragere intermezzo's en snelle omwentelingen. 'They Feel Like CO2' start met een fantastische dubbele opbouw en dat is slechts het voorspel van een extatische rit van veertien minuten met verschillende hoogtepunten.
Viscera/// klopt af op 44 minuten en dat is net genoeg om de boodschap volledig te laten doordringen. Ondanks de veelheid aan bruut geweld is er in de kleine details een relativerende ondertoon voelbaar. '2 - As Zeitgeist Becomes Profusion of the I' is overtuigend en bijblijvend.
4/5 - cd of the week (week 50 - 2010)
Published in Digg