Methadrone - Better Living (Through Chemistry)

In der Schnittmenge aus meditativen, fast New-Age-lastigen Synthie-Sounds und kaputt-krankem Drone bzw. Doom bewegen sich METHADRONE aus den USA. Angelehnt an Methadon, einem Ersatzstoff für Heroinabhängige auf Entzug, bieten METHADRONE... ja, was eigentlich?
Ein Ersatzstoff für etwas Härteres? Oder doch einen Kick ohne Zusammenhang mit "heilsamen" Effekten? Wenn man "Better Living Through Chemistry" hört, stoßen ständig seltsame Klangkombinationen, schier zufällige Töne aufeinander, die leicht schizoid wirken, aber durch den weichen, dumpfen Gesamtsound jegliche Härte verlieren. Vergleichbar mit einem Gemälde, dass in Watte gepackt wurde. Elf Stücke lang wabern chemische Verbindungen aus den Boxen, SUNN O))) lassen grüßen, irgendwann dann auch SIMON & GARFUNKEL, allerdings viel langsamer und zugedröhnter. Trotz des ruhigen Charakters ist das Album aber nichts zum Nebenbeihören, denn dann kann einem es sehr schnell auf die Nerven gehen. Lässt man sich darauf komplett ein, wird man aber gefesselt von den Vorteilen der chemischen Lebensführung.
Obwohl thematisch die Chemie, künstlich hergestellte oder veränderte Substanzen stehen, steht deutlich die Wirkung auf den menschlichen Organismus im Vordergrund, denn kein Klang klingt unmenschlich oder leblos. Seelische Abgründe werden zwar ausgeleuchtet, allerdings wegen zu hoher Konzentration beruhigender Substanzen im Blut verharmlost, mit einem grenzdebilen Grinsen abgetan - oder aber schlicht nicht beachtet. So entsteht ein sehr interessantes Stück Musik, dass einem Rausch sehr nahe kommt, allerdings ohne böses Erwachen und ohne gesundheitsschädigende Nebenwirkungen.
Aber ich nehm' trotzdem keine Drogen!
7/10
Review by: Johannes.Schmuck
Published in Metal.de - 2009

Methadrone - het geesteskind van Craig Pillard uit New Jersey, vroeger bij de doom metal band Evoken - is wel serieus geëvolueerd sinds het debuut uit 2005, dat we bespraken toen Dark Entries nog een gedrukt boekje was (nr. 51 om precies te zijn). Hoorden we op dat debuut "Retrogression" nog van doom metal afgeleide drone in het straatje van Sunn O))) - loodzwaar, ultralog, supertraag, morbide en eentonig - op "Better Living (Through Chemistry)", het vierde album inmiddels - is het allemaal wat minder extreem geworden, toegankelijker, songgerichter ook. We zouden haast zeggen dat Methadrone 'commerciëler' is geworden, maar dat is misschien net een brug te ver. Qua sound - gitaren en synths zijn de centrale instrumenten - doen ze me tegenwoordig het meest denken aan de goddelijke Amerikaanse gothic/dark wave band Lycia. In elk geval klinkt het nog altijd even depri, somber en zwartgallig als voorheen.
"Better Living (Through Chemistry)" dronet nog lekker weg, maar het concept 'song' is bij Methadrone dus niet langer onbekend. 6 van de 11 tracks zijn zelfs voorzien van heuse lyrics. Die werden door Craig Pillard zelf ingezongen, met uitzondering van de laatste track, "Spiritual synthesis pt. 2", waar we vocals horen van Tara Vanflower, die u mischien nog kent van - jawel - Lycia. Ook de lyrics zijn niet al te vrolijk te noemen en dat is een understatement. Of wat te denken van een tekst als 'Your body returns to dust/ Flying to nowhere.../ Your body goes away/ Flying to nowhere.../ Where's your dominion/ Where's the truth now?/ Where's the love now?' (van de albumopener "Flight To Nowhere"). Craig Pillard blijkt een beetje geobsedeerd te zijn door opiaten en hun synthetische afkickalternatieven. Niet voor niks noemde hij zijn project Methadrone. Op "Better Living (Through Chemistry)" krijgen 4 van de instrumentale tracks de naam mee van een synthetisch afkickmiddel voor opiaten: "Biodone", "Polamidon", "Buprenorphene", "Dolophine". Zelfs de chemische structuurformule van het spul prijkt op het vouwhoesje waarin het cd'tje vervat zit. Of hij zelf ook aan bepaalde middelen zit, zou ik niet weten, maar de tekst van de titelsong "Better Living (Through Chemistry)", willen we u toch niet onthouden (zie hieronder). Al bij al vind ik dit een zalig en erg intrigerend schijfje. Heel erg depri, dat wel. Niet dat dat voor de gemiddelde lezer van deze site een probleem zal zijn.
9/10
Review by: Henk Vereecken
Published in Dark Entries - 2009

Iets maar dan een jaar na Sterility is er Better Living, de derde full length van Methadrone. De entiteit Methadrone blijft veranderen, enkele vaste lijnen blijven bestaan, maar verandering is er volop.
De kenmerkende Methadrone-sound, de basgitaar ondersteund door traag dreunende gesampelde drums, is nog steeds de rode draad in dit werkje. Er is echter veel meer ruimte gekomen voor zang, in zes van de elf tracks is er vocale ondersteuning. Ofwel van Thierry Arnal (Fragment) of van Tara Vanflower (Lycia). Daarnaast zijn er wat folk- en world-achtige invloeden in de muziek gekomen en wat meer cleane gitaargeluiden.
Ik moet zeggen dat ik liever David Galas weer had horen zingen, Thierry heeft een iets te poppy en monotone stem en geeft wat minder sfeer dan David. Verder voelt dit album wat lichter en natuurlijker aan dan Sterility, maar nog steeds blijft het erg donkere en depressieve muziek. Zeker het afsluitende tweeluik Spiritual Synthesis brengt de donkerste sferen naar boven die er tussen hemel en aarde te vinden zijn. Methadrone blijft een act die qua kwaliteit een solide lijn aanhoudt, maar qua creativiteit en originaliteit keer op keer hoog blijft scoren.
85/100
Review by: Jan Hendriksen
Published in Zware Metalen - 2009

Consouling Sounds wil zichzelf niet meteen als een label zien, eerder als een platform voor veelbelovende en interessante postrock/drone en aanverwante bands. Tot hiertoe al zeker en vast missie geslaagd, want onder meer het schijfje van Timer liet horen dat de mensen achter dit initiatief een neus voor kwaliteit hebben. Dat wordt eens te meer bevestigd door Methadrone, een Amerikaans zweverig drone/postrockproject met aan het roer een zeker Craig Pillard, die ooit nog deel uitmaakte van occulte deathmetalmeesters Incantation. Beide werelden konden niet verder uit elkaar liggen, want'Better Living (Through Chemistry)' is een meer dan aangename reis doorheen zweverige universa in plaats van brute duisternis.
Hoewel het album een elf songs kent, zijn er slechts een handjevol waarop daadwerkelijk een stem te horen valt, het merendeel is heerlijk instrumentaal. Dat instrumentaal is overigens ook zeer miniem te noemen, want het instrumentarium is geregeld tot het uiterste minimum herleid: een gitaar, eventueel wat keyboards, zeer spaarzame drums en links en rechts wat kleine extraatjes. Het geniale is echter dat precies dankzij die minimalistische aanpak het geheel onmiskenbaar betoverend overkomt, al dient wel gezegd te worden dat voor het beste effect dit album te beluisteren valt met een hoofdtelefoon en zonder onderbrekingen. De elf songs zijn dan ook eerder hoofdstukken in een boek in plaats van afgetekende aparte nummers. Critici zullen dit soort muziek vaak afdoen als zweverige new age, maar dan missen zij compleet het punt: dankzij het etherische karakter van het geheel en de spaarzame muziek, roept Methadrone juist beelden op die als een film aan het geestesoog voorbij gaan. Het is moeilijk om de vinger precies te leggen waarom dat gebeurt, maar het is een effect dat enkel de betere postrock/drone/whatever bands kunnen verwezenlijken. Los daarvan is dit album ook geniaal om na een hectische dag tot rust te komen en even de zorgen van de dag te vergeten.
Met Methadrone heeft Consoling Sounds er alweer een klassebak bij. Het valt nu te hopen dat dit album niet zo strikt gelimiteerd is als andere uitgaven, of dit kleinood zou wel eens heel snel opgesnoept kunnen worden.
4/5
Review by: Guy Van Campenhout
Published in Kwadratuur - 2010

"La méthadone est un opioïde analgésique synthétisé en 1937 par les Allemands Max Bockmühl et Gustav Ehrhart de chez I.G. Farben qui cherchaient un analgésique qui serait d'un emploi plus aisé au cours d'une intervention chirurgicale et ainsi d'avoir moins de potentiel d'addiction", la définition donnée par Wikipedia vaut ce qu'elle vaut... elle a en tous cas l'avantage de décrypter en quelques mots ce qu'est la musique de Methadrone, découverte sur le tard par le biais d'un split partagé avec Fragment. (Astray NDR) et remise en avant aujourd'hui par le biais d'un album paru en 2009 et paru chez l'excellent ConSouling Sounds (Fragment., Mt., Nadja, Simulacra, Vanessa Van Basten...). Entre drone/ambient, shoegaze minimaliste aux textures industrielles et doom lunaire, les onze plages que compte Better living (through chemistry) sont les étapes d'un véritable périple dans des sphères musicales psychotropes nécessitant fatalement un véritable effort d'immersion. Parce que "Flight to nowhere" au diptyque final "Spiritual synthesis Part I & II" en passant par "Biodone" ou "Buprenorphene" (merci le copier-coller), la musique du projet s'immisce dans l'esprit embrumé de l'auditeur, développant en lui ses expérimentations sonores comme une chrysalide multipliant les métamorphoses. Basses lourdes ("Cold deep blue", "Polamidon"), drones narcotiques et ambient évanescent (l'éponyme "Better living (through chemistry)") Craig Pillard (architecte du projet, également membre d'Evoken) s'est ici entouré de collaborateurs de choix Jason Wallach (The Unquiet Void), Tara Vanflower (Lycia) et Thierry Arnal (Fragment.) pour construire des compositions aux atmosphères narcotiques et comateuses, où la frontière entre le réel et l'irréel est toujours plus incertaine, et l'état de conscience, partiellement anesthésié par les effluves d'une musique à réserver aux seuls initiés ("Dolophine", "Slough realism").
Review by: (The) Aurelio
Published in W-Fenec - 2010

Craig Pillard, einst Sänger der Death Metal Band INCANTATION, schlägt mit seinem Projekt METHADRONE nun deutlich ruhigere Töne an. Der Sound geht hier eher in Richtung Shoegaze oder auch Ambient, während vom namensgebenden Drone höchstens noch minimalste Spuren auszumachen sind. Pillard verlässt sich auf "Better Living (Through Chemistry)" allerdings zu sehr auf die Wirkung des Halls, und vergisst dabei völlig auf das Schreiben von vernünftigen Songs.
Dieser Mangel an kompositorischem Feingefühl macht sich vor allem bei den Instrumentalnummern bemerkbar, wo minutenlang überhaupt nichts passiert, und immer nur die gleichen Sequenzen wiederholt werden. So entsteht keine Atmosphäre, sondern höchstens noch gepflegte Langeweile. Für Abwechslung ist hier aber ohnehin kein Platz, da die Musik vom ewigen Hall vollkommen verwässert wurde, wodurch selbst der Gesang zu einem rauschenden Beiwerk verkommt. Eine gewisse meditative Wirkung kann dem Album zwar nicht abgesprochen werden, aber eine Platte mit Waldgeräuschen dürfte da noch den größeren Erholungswert besitzen.
Für Tagträumer mit einer Menge an Geduld mag "Better Living (Through Chemistry)" eine Offenbarung darstellen, aber die meisten Hörer werden sich hierbei ziemlich langweilen. Atmosphärisch wie kompositorisch sind andere Vertreter des Shoegaze einfach besser, da sie sich im Gegensatz zu METHADRONE meistens nicht nur auf die eigene Monotonie verlassen.
2,5/5
Review by: bender
Published in Stormbringer - 2010

Kaum rotiert jener Silberling im Schacht, ist es wieder da - dieses beruhigende Etwas, was Methadrone schon mit dem gelungenen Vorgänger "Sterility" positiv vom restlichen Alltagssound abhob. Und genau dort, wo Craig Pillard damals aufhörte, setzt dieser hier wieder nahtlos an.
Schon der Opener "Flight To Nowhere" ist trunken von Atmosphäre, welche sich abermals aus sphärischen Keyboard- und akustischen Gitarrenklängen zusammensetzt. Umschreiben lässt sich dieses Album als eine Mischung aus Folk und Ambient mit dezenten Wave-Einflüssen.
Bis auf einen Titel stammen die Texte aus der Feder von Thierry Arnal, der sich ebenso für den Gesang auf "Better Living (Through Chemistry)" auszeichnet. Besitzern des Vorwerkes dürfte dies schon beim ersten Track aufgefallen sein, ist die stimmliche Darbietung doch eine auffallende änderung im Bild von Methadrone.
War jene auf "Sterility" noch recht majestätisch, so ist der Gesang von Thierry Arnal zwar ebenfalls sehr gefühlvoll, aber irgendwie wärmer. Sicherlich kann die Musik von Methadrone auch für sich alleine sprechen, dennoch sind die Kompositionen mit Gesangsdarbietung die stärksten. Leider hätte die Stimme aber variabler genutzt werden können, das muss hier ebenso erwähnt werden.
Am Ende kann gesagt werden, dass diese Veröffentlichung gesanglich mit "Sterility" nicht ganz mithalten kann, musikalisch dafür aber dicke.
Starke Stücke wie das exotische "Dolophine" oder der Titeltrack selber sind einfach herrlich anzuhören, lediglich "Polamidon" wirkt etwas in die Länge gezogen, doch bei der Vielzahl der ansonsten guten Stücke kann man schon mal ein Auge zu drücken.
Es sei noch angemerkt, dass ein gewisser Jason Wallach für die dezenten Tastentupfer sorgt und Tara Vauffower gesanglich beim letzten Track mitwirkt.
"Better Living (Through Chemistry)" ist allen Liebhabern des ruhigen Ambient in Verbindung mit Folk ans Herz gelegt und die perfekte Begleitung für einsame Spaziergänge.
8/10
Published in Nercoweb - 2010

Dietro il narcotico moniker Methadrone si cela un nome non particolarmente celebre, ma noto ai più attenti per la sua militanza nei brutali Incantation e per aver suonato il basso nei leggendari Evoken: Craig Pillard.
All'indomani della fuoriuscita da questi ultimi -era il 2003- Craig si dedicò anema e core al suo progetto solista con il quale, oltre qualche split, ha pubblicato nel 2005 l'album di debutto (Retrogression), l'insipido Sterility nel 2008 e quest'ultimo Better Living (Through Chemistry).
Qualcuno di voi ricorderà il fondamentale Trascendence Into The Peripheral dei Disembowelment. Più nello specifico, ricordate la splendida song titolata Your Prophetic Throne Of Ivory?
Le sue atmosfere pacatamente acide rendono quel brano un'anestetica ballata che lentamente lascia risuonare la chitarra acustica su di un tappeto fumoso e deviato... un brano epocale.
Il nostro caro Craig Pillard deve essere rimasto così colpito da quel brano, che decise di catalizzare tutte le sue forze per poter far rivivere quelle immortali ambientazioni attraverso la propria musica -che incorpora influenze di Lycia, The Cure, This Empty Flow, The Smits ed ultimi Katatonia- in un suono che si pone come un allucinogeno monumento alla corruzione della mente. Questo disco viaggia su sentieri ossessivi, nebbiosi e troppo spesso catatonici, rivelandosi una buona colonna sonora per una soporifera serata in un coffee shop, ma chiudendo le porte a tutti coloro che non sono degli incalliti amanti del genere.
Purtroppo il disco si muove su binari che non permettono grosse variazioni al tema: gli 11 brani partono e si concludono più o meno tutti allo stesso modo, rendendo assai arduo l'arrivo al cinquantesimo minuto del runtime, e -come se ciò non bastasse- sono tutti talmente simili tra loro da sembrare uno il reprise del precedente.
Il suono oscilla tra la classica dark wave anni ottanta, in particolar modo per l'utilizzo delle chitarre e del basso, e sonorità più moderne alla This Empty Flow, Katatonia e Lycia, per l'uso delle vocals sempre pulite e particolarmente eteree. L'influenza dei Lycia non è per nulla casuale, dato che nei credits del precedente Sterility figurava, come vocalist, il grande David Galas degli stessi; chiaro dunque in che modo sia giunto il loro mood in questi criptici lavori.
Better Living (Through Chemistry) non è comunque un album da bocciare in toto poiché presenta episodi degni di menzione come l'iniziale Flight To Nowhere, miglior brano del lotto che sintetizza in se tutte le migliori doti riscontrabili nell'album, e la title track che, col suo dinamico arpeggio, risveglia dal sopore accumulato con i precedenti brani; vi sono poi sporadici passaggi che inducono attenzione nell'ambiente saturo di claustrofobica monotonia che Pillard costruisce.
Un lavoro monodirezionale e ossessivo che non aggiunge nulla di nuovo a quello che le succitate band proposero, con risultati ben più interessanti, almeno un lustro fa; se poi al giudizio di Better Living (Through Chemistry) e dei Methadrone si volesse includere un'analisi di trend dell'intera discografia, capiremmo che di fantasia -il nostro Craig- in tutti questi anni ne ha profusa davvero poca.
La sufficienza è dunque sfiorata, tuttavia non raggiunta.
Mi spingo pertanto a consigliare il nuovo capitolo ai soli sfegatati del genere ovvero ancora a quegli ascoltatori che si crogiolano al barbiturico sound dello sludge/atmospheric doom più monocorde.
Review by: Gabriele Fagnani "Furio"
Published in Metallized - 2010

Torna con il suo terzo album il progetto Methadrone, a cura di Craig Pillard. Rispetto ai primi due capitoli non è cambiato praticamente nulla, e ci si ritrova un'altra volta seppelliti da tonnellate di malinconia e Ambient vellutata, il tutto impreziosito da una voce maschile soffusa e pure vagamente depressa. Methadrone è il classico progetto musicale indirizzato ad un pubblico di nicchia, perchè richiede dedizione e attenzione, soprattutto per la sua estrema omogeneità che non rende particolarmente fluido lo scorrere delle canzoni. Dalla prima Better Living (Through Chemistry) fino ad arrivare alle conclusive Spiritual Synthesis 1 & 2 si è come trasportati da una nuvola verso i confini del reale. Nessuno mette in dubbio le intenzioni di Pillard, anche perchè con il susseguirsi degli ascolti si fa notare la cura per i dettagli, per la scelta dei suoni (elemento fondamentale in un genere simile), ma è anche vero che si cade facilmente nella noia. Senza nulla togliere a questo nuovo Better Living (Through Chemistry) va detto che una maggiore eterogeneità non farebbe proprio male, insomma trovare una chiave di lettura che non si accontenti dei soliti tappeti di tastiera e di qualche arpeggio di chitarra. Gli appassionati di musica Ambient/Drone/Folk troveranno pane per i loro denti, tutti gli altri - a maggior ragione se ancora profani - è meglio che si indirizzino prima su qualcosa di più fruibile.
Published in Metal.it - 2010

Zegt de naam Craig Pillard je nog iets? Hij was ooit zanger op het debuut van Incantation en fungeerde kortstondig als bassist van doommetalgoden Evoken. Met Methadrone heeft ie zijn eigen ding en dat lijkt in niets op bovengenoemde bands. Pillard schotelt ons een zweverige, traag voortkabbelende, ingetogen soloplaat voor, waarin softe zang, toetsen en akoestische gitaar hun repetitief, hypnotiserend effect op je loslaten. Voor sommigen is dit totale zen of een geschikte chill out plaat na een drukke werkdag. Voor anderen dan weer even interessant als de studie der groeipatronen van de roodwangwaterschildpad.
4/7 - Brons
Review by: KDM
Published in Mindview - 2010